NIESKUTECZNE ZARZUTY BANKU
Sąd unieważnił w całości umowę z 2008 r. i zasądził na rzecz naszych klientów 88 897,77 PLN oraz aż 168 667,75 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 04.06.2024 r.
Pełnomocnik banku próbował zablokować wypłatę całości zasądzonych na rzecz kredytobiorców środków, podnosząc zarzut potrącenia, a ewentualnie – zarzut zatrzymania wypłaconego kapitału w kwocie ponad 1 miliona złotych. Obie te próby jednak okazały się nieskuteczne.
Sąd – podzielając stanowisko prezentowane przez kancelarię - uznał potrącenie za niedopuszczalne. Opierając się na niedawnym wyroku TSUE z 22 stycznia 2026 r. (sprawa C-902/24), przypomniał, że bank nie mógł skutecznie podnieść tego zarzutu, skoro do samego końca procesu wnosił o oddalenie powództwa, uparcie twierdząc, że umowa kredytu jest ważna i nie zawiera niedozwolonych postanowień. Sąd wskazał, że w takiej sytuacji, dopóki nie nastąpi ostateczne stwierdzenie nieważności umowy - wezwania ze strony banku do zwrotu kapitału nie wywołują skutków, więc roszczenie banku w ogóle nie jest wymagalne, a w konsekwencji bank nie może skutecznie potrącić świadczeń.
Po drugie, Sąd wykluczył również prawo zatrzymania. Aprobując uchwałę Sądu Najwyższego (sygn. akt III CZP 31/23), wskazując, że ta instytucja nie przysługuje stronie, która może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelnością drugiej strony. Prawo zatrzymania ma służyć wywarciu presji na dłużnika, lecz ustępuje, gdy wierzyciel dysponuje innym zabezpieczeniem.
Oba zarzuty banku zostały oddalone. To orzeczenie stanowi dowód, iż skuteczna ochrona interesów konsumenta wymaga aktywnego zwalczania taktyki instytucji finansowych. Samo istnienie korzystnego orzecznictwa TSUE czy SN rzadko wystarcza do sukcesu – o odrzuceniu nietrafionych zarzutów i zablokowaniu prób ograniczenia odsetek należnych konsumentom zadecydowała w tym przypadku nasza precyzyjna argumentacja, która ostatecznie przekonała skład orzekający.
sprawę prowadziła Julia Szulczyk adwokatka Szefowa Działu WIBOR, Starsza Prawniczka Zarządzająca
